انار نقره ای

anarenoghreie — Thu, 26 Nov 2009 18:14:55 GMT

یه سوال برام پیش اومده:

قد بلندها بسکتبالیست هستند یا بسکتبالیستها قد بلند؟

پا نا:

فکرمو مشغول کرده سواله...

من و رورو (1)

anarenoghreie — Thu, 19 Nov 2009 13:28:18 GMT

من و رویا یه تصمیم جدید گرفتیم. می خوایم خاطرات آموزنده و جذابمونو منتشر کنیم

و این اولین سری خاطرات ماست که به شکل همزمان در وبلاگ من و رویا گذاشته میشه.

اندر حکایت آن شب که لرزانک* آمد

اون شب رویا خونه ما بود. فاطمه هم بود.قرار بود سه تایی تا صبح بشینیم تو اتاق من

و حرف بزنیم.همیشه در اینجور مواقع من به دلایل کاملا آینده نگرانه یه پارچ آب یخ می ذاشتم

تو اتاق.

هنوز حرفمون شروع نشده بود که فاطمه وسط اتاق خوابید. خواستم آب یخ رو روش خالی کنم

که رویا نذاشت.ترسیدیم بچه بمیره تو خواب.

من و رویا نشستیم و صحبت کردیم . نزدیکای صبح بود که دیدم رویا داره چشماش چپ میشه

و این از علائم اولیه خواب بود که در رویا به شکل چپی چشم خودشو نشون می داد.

رفتم سمت پارچ آب که مثلا آب بخورم بعد با یه حرکت کاملا ناجوانمردانه آب رو به سمتش پاشیدم

رویا جونور زرنگی بود جا خالی داد و آب ریخت به دیوار. روی تخت ایستاده بود و سعی می کرد

فرار کنه و من هی آب می ریختم روش.تا اینکه کاملا خیس شد و از پا افتاد.

بعد تصمیم گرفتیم بریم تو حیاط و بحیاطیم*.هوا روشن شده بود.رفتیم تو حیاط و شروع کردیم

به حرف زدن . یادم نیست تا چه ساعتی صحبت کردیم اما یادمه وقتی اومدیم تو خونه همه

بیدار بودن و با چشمهایی به اندازه نعلبکی ما رو نگاه می کردن

مامان اینا:بچه ها کجا بودین؟

ما:توی حیاط. شما چرا بیدارین؟

بابا اینا: واقعا نفهمیدید؟

ما:چی رو؟

خواهر اینا:واقعا که.....برید بخوابید که حالمونو بهم زدید....

بعدا فهمیدیم که بعد از رفتن ما به حیاط یه زلزله شونصد ریشتری اومده بوده و اینا انقدر تکون

خورده بودن که از خواب پریده بودن و ظاهرا کلی هم سر و صدا کرده بودن و ترسیده بودن و

فرار کرده بودن و خورده بودن تو در و دیوار و...

اما من و رویا با تحرحر خیال * تو حیاط حرف می زدیم و حتی یه ریشتر هم نلرزیده بودیم.

تا عصر خوابیدیم و وقتی بیدار شدیم فاطمه مبغوض* رو دیدیم گفت:خیلی نامردین.چرا منو

صدا نکردین؟

تغلغل*:

لرزانک:زلزله

بحیاطیم:داخل حیاط حرف بزنیم

تحرحر خیال:خیال راحت

مبغوض:بغض کرده

تغلغل:معنای لغوی کلمات

1..2..3..به خانه بــــر می گردیم

anarenoghreie — Mon, 16 Nov 2009 15:39:18 GMT

مهمون داشتیم

مامان:بچه ها چی بپزم؟

لادن:لازانیا

مامان:اونو که تازه خوردیم

لادن:نه نخوردیم

من:نه نخوردیم

مامان:تازه خوردیم بابا

لادن:نه نخوردیم

من:نه نخوردیم

مامان:همین چند روز پیش خوردیم

لادن:آهان؛همون روز که داشتیم سیر می شدیم؟

و من و لادن دور دنیا رو گشتیم تا لازانیای مانای لعنتی رو گیر آوردیم و خریدیم برای شام.

خانوم ز.ص هم زنگ زده بود و مامان هر 2 دقیقه یکبار می خواست خداحافظی کنه که بیاد

غذا بپزه اما خانوم ز.ص نمی ذاشت.

مامان:بله خانوم ز.ص ایشالا که درست میشه . خوشحال شدم . اگه کاری ندارید....هوووم؟

بله. درسته حتما همینطوره ... خب من برم شام.....بله؟ همین که شما اینقدر لطف دارید یه

دنیا ارزش داره. اگه کاری ندارید!.....خب درسته منم می دونم .حالا ببینمتون مفصل حرف

می زنیم.الانم شام....چرا آخه؟خدا نکنه.من که نمیگم مشکل از شماست.درست میگید.

من کمی عجله دارم....شما نمی خوای بری؟

و من و لادن مشغول شستن ظرفها شدیم در حالیکه مامان هنوزززززز با خانوم ز.ص درگیر بود.

ما وقتی خسته ایم یا عصبی الکی می خندیم بنابراین ما دو تا دختر خرس گنده بودیم که داشتیم

بازی می کردیم و ظرف می شستیم و می خندیدیم

بازی به خانه بر می گردیم

من:آقای دکتر نظری به نظر شما بهتر نیست پشت ظرف هم شسته بشه؟ شما از بچگی عادت

داری که پشت ظرفو نمی شوری ها

لادن:خانوم امیر شاهی اگه دوربین این قسمتو نشون بده بینندگان می تونن ببینن که من کارمو

با چه ظرافتی انجام میدم

من: بله بینندگان عزیز همونطور که مشاهده می کنید دکتر کف می زنن

لادن:من به علت وقت کم برنامه یه ظرف رو قبلا آماده کرده بودم که اگه دوربین....بله ممنون...

من:دکتر دوربین دوست داری؟

لادن:خانوم امیرشاهی به پایان برنامه نزدیک میشیم و فقط من سریع بگم که فردا خانوم گل

نساء مهمون برنامه ما هستند و نظافت سرویسهای بهداشتی رو آموزش میدن.

من و لادن1...2...3...:به خانه بر می گردیم.

پیم.نان:

لادن:املات ضعیفه ها

مامان:یه ذره آبرو واسه خودتون نذارید ها

آنگه که لگد به بخت خود زدم

anarenoghreie — Tue, 10 Nov 2009 15:24:18 GMT

(آین آخرین تصویری است که در ذهن دارم از مردی شریف با نگاهی عمیق و اونجوری)

مطمئنم همه ما خاطراتی به شدت هندی داریم.گاهی ازشون فرار می کنیم و گاهی ارزشمند

میشه برامون.

می خوام برای اولین بار یه خاطره هندی براتون تعریف کنم

من و آقای کتاب فروش:

آقای کتاب فروش اولین هندی ای نبود که دیده بودم اما هندی جدی ای بود.

من 15 ساله بودم . ما تازه از کرمان اومده بودیم تهران. کنار خونه یه کتاب فروشی بود .

اون روزها من و لادن تهران بودیم و بقیه خانواده کرمان. رفتن به کتاب فروشی تنها سرگرمی من بود.

من روزی 1 یا 2 یا حتی 3 بار می رفتم اونجا.کتاب می خریدم یا فقط کتابها رو نگاه می کردم.

آقای کتاب فروش مرد تپلی بود که سن پدر منو داشت.

اما شاید حس کرده بود من برای دیدن اونه که هی میرم کتاب می خرم.

تا اینکــــــــــــــــــــه...

یه روز تنها شدیم .

خب اون موقعها من در این عالم زندگی نمی کردم.می شنیدم و نمی فهمیدم.

می دیدم و می گذشتم خب؟

آقای کتاب فروش گفت حیف که فاصله سنیمون زیاده

منم گفتم بله و باز مشغول دیدن کتابها شدم.

گفت اگه زیاد نبود خوب بود ها

گفتم بله خوب بود!

گفت من یه خونه کوچیک دارم با مادرم زندگی می کنم.می نویسم و کتاب می فروشم.

گفتم چقدر عالی!

گفت خوب بود اگه میشد مزدوج بشیم هاااا

گفتم بله! (بعد یه دیالوگ از نمی دونم کدوم فیلم رو به کار بردم . دقت کنید):

برای من هنوز زوده که به این مسائل فکرررر کنم چه برسه به اینکه بخوام تصمیم بگیرم

(الله اکبرعجب دیالوگی) چقدر شد این کتابها؟

آقای کتاب فروش حساب کرد و در این لحظه یه صحنه هندی دیگه اتفاق افتاد.

کیف پول و کتابها از دستم افتاد روی زمین.

آقای کتاب فروش مثل قرقی پرید و همه چیز رو جمع کرد و همونجور که روی زانو بر زمین

نشسته بود وسایلمو داد به من و یه نگاه کوتاه اما به یاد ماندنی کرد.

گفت : اگه رفتی...باز بیا اینجا یه چهار پایه بذار و همینجا کتاب بخون

گفتم باشـــــه میام حتما

اومدم خونه ودیگه اون مرد هندی رو ندیدم.

حالا چند تا امکان وجود داره:

او بعد از این واقعه سر به کوه و بیابان گذاشت؟

او همه کتابهایش را سوزاند؟

او از بین رفت؟

او به سرعت با دختر خاله اش ازدواج کرد ؟

او مادرش را به قطعات ریزی تبدیل کرد؟

او ناخنهایش را تا ته جوید؟

او نویسنده موفقی شد؟

او نویسنده داستانهای هندی نشریات زرد شد؟

او از همیشه شادابتر شد؟

و من:

غرض از نوشتن این خاطره: آی کتاب فروش کجایی تو ؟ دلم تنگه برات.آی بی معرفت.نامرد.آی ...

این تیکه رو تند و با بغض فرو خورده بخونید:

آی خدا خدا خدا خدا خدا خدا آی خدا خدا خدا خدا خدا خدا

عجب اشتباهی کردم ها.ما می تونستیم الان چهارده تا بچه داشته باشیم.من وکتاب فروش .

من وکتاب فروش و بچه ها...

پیم . نان:

تنهایی مقدست مبارک .

نامه ای برای شما

anarenoghreie — Sat, 07 Nov 2009 19:12:23 GMT

قلم در دست می گیرم و این نامه را آغاز می کنم

اکنون که در حال نوشتن نامه هستم گردن و دستهایم بسیار درد می کند

بنابر این سخن کوتاه می کنم و نامه را به پایان می برم

پیم . نان:

نمک در نمکدان شوری ندارد

دل من طاقت دوری ندارد

anarenoghreie — Sun, 01 Nov 2009 16:59:24 GMT

الان نیستی که کمکم کنی

من سخت گرفتم

خدای چیزهای کوچکم اخمو

نمی تونم به خودم بگم سخت نگیر

اخمو تو بگو...

بگو سخت نگیر

من جیغ بلد نیستم. یکی به جای من جیغ بزنه.

باکتری

anarenoghreie — Sat, 31 Oct 2009 10:52:18 GMT

در درونم موجود خطرناکی زندگی می کنه که میل به نابود کردن همه چیز های

دوست داشتنی من داره.

می خواد آزاد باشه به هر قیمتی...

باید ادبش کنم وگرنه همه چیزو از من می گیره.

گاهی انقدر پر رو میشه که میگه نقاشی رو رها کن.

حتی می خواد آدم ها و ارتباط هام رو رها کنم و آزاد باشم.

آزادی خودخواهانه.

آزادی کور.

من به خودم قول دادم که نذارم پیشرفت کنه.

تشکرات:

از همه شما ممنونم که سکوت پست قبل رو تحمل کردید و ممنون به خاطر همدردی ها و تسلیت ها.

از میس کارتون ممنونم به خاطر دعوت من به بازی و شرمندم که نتونستم بازی کنم.

از یاسمن هم خیلی ممنونم به خاطر تحمل سکوت .

anarenoghreie — Sat, 24 Oct 2009 15:01:18 GMT

..................................................

................................فعلا...اینجا..ساکتم...........................................

..................................................

مهمونی

anarenoghreie — Sun, 18 Oct 2009 12:21:18 GMT

ترجیح میدهید بخندید یا گریه کنید یا سرتان را بکوبید به دیوار؟

هر کاری دوست دارید همینجا بکنید:

اصلا امشب رو همینجا بمونید.یه چیزی دور هم میخوریم دیگه....

من بزرگ اون کفگیرو بده من برنج رو بکشم.غذا از دهن افتاد.

آقا یکی سر اون سفره رو بگیره بندازه اونجا دیگه.عجب.

هیس بچه برو بیرون بازی کن.این بچه کیه؟اسمت چیه خاله؟عسل؟

قـــــــلم بیا این بچه ات رو ببر از زیر دست و پا.

شادی جان سالاد دیگه با شماست. همینجوری بیکار نشین اونجا.عجبا.

بفرمایید . تعارف نکنید. بفرمایید تو اتاق پذیرایی کامنت بذارید. الان می رسم خدمتتون.

فقط داشتید می رفتید بی زحمت اون چراغ رو خاموش کنید. می خوام سه تار بزنم.

اضافه شد...

مهمانان گرامی توجه بفرمایید.

رویا وبلاگ دار شد:

حرفخونه

به همین مناسبت کی بلده عربی برقصه؟

ماجراهای کفش مقدس

anarenoghreie — Sun, 04 Oct 2009 19:50:18 GMT

سال سی سی و دو بود !

کفشی داشتم.این مدلی:

کفش خاصی بود.یه کفش معمولی نبود.می فهمید.می خندید. می خنداند.

گریه می کرد و می مرد.

سکانس اول:

روز.داخلی-خارجی-تاکسی.

یه روز با لادن سوار تاکسی بودیم . موقع پیاده شدن لادن پایش رو گذاشت روی کفش

من و من همون موقع پیاده شدم و کفش از پام در اومد سریع با دست کفش رو از توی

تاکسی برداشتم و گذاشتم روی زمین . نفسی تازه کردم و خواستم کفش رو بپوشم که

لادن با قدرت خاصی از تاکسی پیاده شد و دوباره پای مبارکش رو گذاشت روی کفش

من . کفش رفت توی آسمون سیصد و شصت بار دور خودش چرخید. من با پای برهنه

ایستاده بودم . در تاکسی باز بود. راننده و مسافران به حرکات زیبای کفش من در هوا

نگاه می کردند و لادن روی زمین افتاده و می خندید.و کفش....در هوا بود.

وقتی اومد پایین افتاد لب جوی آب و من با یه حرکت پرشی تند قبل از اینکه لادن دوباره

به کفش برسه و شوتش کنه اونو در آغوش گرفتم.راننده و مسافران اشک شوق می ریختند.

سکانس دوم:

شب-خارجی-رستوران.

یه روز دیگه ... رفتیم بیرون شام بخوریم. من اون شب همین کفش مقدس پام بود.

کفشها رو در آوردیم و نشستیم روی تخت. غذا رو خوردیم و بلند شدیم که بریم .

همه کفشها رو به پا کردند و رفتند.

کفش من نبود.

کفش مقدس من نبود و من روی تخت نشسته بودم و نگاه می کردم.این بار لادن

به دادم رسید.کلی گشت.کفش نبود که نبود.دیگه میخواستم پابرهنه برم تو ماشین

که فریاد یافتم ِ یافتم لادن به گوشم رسید.یک نفر کفشهای منو به دوردستها شوت

کرده بود.

باز اونارو در آغوش کشیدم و اشک شوق ریختیم.

سکانس سوم:

روز-داخلی-سینما.

تنهایی رفته بودم سینما.توی سالن هم تنها بودم.همین کفشها پام بود.راحت روی

صندلی نشسته بودم که دیدم یه پسره اومد توی سالن.با خودش حرف میزد.داغون بود.

یعنی به نظر میومد تعادل نداره یا کمی دیوونه است.ترسیدم.توی صندلی فرو رفتم .

پام به صندلی جلویی چسبیده بود . پسره اومد و درست نشست روی صندلی جلویی من.

خیالم راحت شد. خواستم صاف بنشینم که دیدم پام تکون نمی خوره. کفشم لای صندلی

گیر کرده بود و پسره نشسته بود روش.هرچی پامو کشیدم در نیومد.حالا می ترسیدم به

پسره بگم آقا کفش من زیر شما گیر کرده.هیچی دیگه ؛ کفشمو از پام در آوردم بعد آروم آروم

با دست کشیدمش به سمت خودم.انقدر کشیدم تا در اومد.کفش.بغل.اشک.ترس.فرار.

سکانس چهارم:

شب-خارجی-مرگ کفش.

رفته بودیم بیرون.ماشین توی شیب تندی قرار گرفته بود که یه دفعه آتش گرفت.

بابا و مامانم پریدن بیرون.ما سه تا عقب نشسته بودیم.بابام داد زد آب ؛ آب؛ من شیشه

آب رو برداشتم و پیاده شدم که شیشه رو به بابام برسونم. یه پامو از ماشین گذاشتم

بیرون و همون موقع ماشین خود به خود راه افتاد. توی سراشیبی هم بود خیلی سریع

پای منو له کرد.پام زیر چرخ گیر کرده بود.هر چی تلاش کردم در نیومد.باز ماشین اومد جلوتر.

گیر کرده بودم.

به مامانم گفتم پام گیر کرده.همه یه دفعه فهمیدن و جــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیغ ....

ماشین رو نمیشد حرکت داد به زور و با کمک مردم تکونش دادن و پای من از زیر چرخ در اومد

پام شکسته بود و این اصلا مهم نبود چون کفشم مرده بود. اشک . بغل. کفن و دفن.

دوستان کامنتگذار پست قبل ممنونم ازتون که انقدر اسپمهای خوبی بودید.

این پست را به اخمو تقدیم می کنم.شاید هم کمی بخندد.